هم مگر فیض توام نطق و بیانی بدهد
در خور شکر عطای تو زبانی بدهد
۱آن جواهر که توان کرد نثار تو کم است
هم مگر همت تو بحری و کانی بدهد
۲چشمهٔ فیض گشا خاطر فیاض شماست
وه چه باشد که به ما طبع روانی بدهد
۳وحشی از عهدهٔ شکر تو نیاید بیرون
عذر این خواهد اگر عمر امانی بدهد
۴
