جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـکغزلیات

بگشا پستهٔ خندان و شِکَرریزی کن

خلق را از دهنِ خویش مَیَنداز به شک

واژهٔ قافیهردیف: نیستقافیه: ـکدیوان شمس

کوچک بودن بزرگ را کوچک نیست

هم کودکی از کمال خیزد شک نیست

واژهٔ قافیهردیف: می‌آیدقافیه: ـکدیوان شمس

روزی که نگار کمترک می‌آید

در دیده خیال  او  به تک می‌آید

واژهٔ قافیهقافیه: ـکدیوان شمس

در بحر صفا گداختم همچو نمک

نه کفر و نه ایمان نه یقین ماند و نه شک

واژهٔ قافیهردیف: استقافیه: ـکدیوان اشعار

نه انجم است که زینت فروز نه فلک است

که بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است

واژهٔ قافیهردیف: می کندقافیه: ـکدیوان اشعار

خال موزونت سویدا را زدل حک می کند

مردمک را در نظرها نقطه شک می کند

واژهٔ قافیهردیف: نبودقافیه: ـکدیوان اشعار

مرد یک موی تو فلک نبود

محرم کوی تو ملک نبود

واژهٔ قافیهردیف: نداردقافیه: ـکدیوان اشعار

ماهی چو رخت فلک ندارد

قرص مه او نمک ندارد

واژهٔ قافیهردیف: زدهقافیه: ـکدیوان اشعار

ای ز غمزه چشم تو بر جان و دل ناوک زده

دیگری در رشک ازان ناوک که بر هر یک زده

واژهٔ قافیهقافیه: ـکدیوان اشعار

حاشا که بر تو جلوه کند شاهد یقین

صیقل نکرده آینه دل ز زنگ شک

واژهٔ قافیهقافیه: ـکدیوان اشعار

در وجود آن دهان داریم شک بهر خدا

زیر آن لب نکته ای فرمای بهر دفع شک

واژهٔ قافیهقافیه: ـکدیوان اشعار

سر دهانت ناگشته مدرک

اهل یقین را افکنده در شک