جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهردیف: ما راقافیه: ـردیوان شمس

آخر بشنید آن مه آه سحر ما را

تا حشر دگر آمد امشب حشر ما را

واژهٔ قافیهردیف: گرفتقافیه: ـردیوان شمس

خانه دل باز کبوتر گرفت

مشغله و بقر بقو درگرفت

واژهٔ قافیهردیف: نداردقافیه: ـردیوان شمس

هر سینه که سیمبر ندارد

شخصی باشد که سر ندارد

واژهٔ قافیهردیف: آیدقافیه: ـردیوان شمس

طرفه گرمابه‌بانی کو ز خلوت برآید

نقش گرمابه یک‌یک در سجود اندرآید

واژهٔ قافیهردیف: کنندقافیه: ـردیوان شمس

قومی که بر براق بصیرت سفر کنند

بی ابر و بی‌غبار در آن مه نظر کنند

واژهٔ قافیهقافیه: ـردیوان شمس

من ابروش او ماه وش او روز و من همچو شبش

او جان و من چون قالبش حیران از آن خوبی و فر

واژهٔ قافیهقافیه: ـردیوان شمس

از آن دلدار دریادل مرا حالیست بس مشکل

که ویران می‌شود سینه از آن جولان و کر و فر

واژهٔ قافیهقافیه: ـردیوان شمس

تیز تیزش بنگر ای باد صبا

چشم و دل را پر کن از خوبی و فر

واژهٔ قافیهقافیه: ـردیوان شمس

جانب تبریز تاز جانب شمع طراز

شمس حق سرفراز تا شودت زیب و فر

واژهٔ قافیهقافیه: ـردیوان شمس

ز شمس مفخر تبریز جوی شیرینی

از آنک هر ثمر از نور شمس یابد فر

واژهٔ قافیهردیف: بگیریمقافیه: ـردیوان شمس

بیا تا عاشقی از سر بگیریم

جهان خاک را در زر بگیریم

واژهٔ قافیهردیف: گرفتیمقافیه: ـردیوان شمس

آن عشرت نو که برگرفتیم

پا دار که ما ز سر گرفتیم