جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـکشیددیوان اشعار

از نغمه پرده مطرب دستانسرا کشید

دام پری شکار به روی هوا کشد

واژهٔ قافیهقافیه: ـکشددیوان اشعار

عشق دلهای به خاک افتاده را در بر کشد

زال را سیمرغ می باید به زیر پر کشد

واژهٔ قافیهقافیه: ـکشددیوان اشعار

اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

در گوش بحر حلقه گرداب میکشد

واژهٔ قافیهقافیه: ـکشدغزلیات

به‌ کدام فرصت ازین چمن هوس از فضولی اثر کشد

شبیخون به عمر خضر زنم‌که نفس شراب سحر کشد

واژهٔ قافیهردیف: نترسدقافیه: ـددیوان شمس

آن کس که ز جان خود نترسد

از کشتن نیک و بد نترسد

واژهٔ قافیهقافیه: ـددیوان شمس

نور ناریست در این دیده خلق

مگر آن را که حقش سرمه کشد

واژهٔ قافیهقافیه: ـددیوان شمس

تیرِ غمِ تو روان، ما هدفِ آسمان

جان پیِ غم هم دوان زانک غمش می‌کشد

واژهٔ قافیهقافیه: ـددیوان شمس

شبست لیلی و روزست در پیش مجنون

که نور عقل سحر را به جعد خویش کشد

واژهٔ قافیهردیف: می‌گردمقافیه: ـددیوان شمس

انگورم و در زیر لگد می‌گردم

هر سوی که عشق می‌کشد؛ می‌گردم

واژهٔ قافیهردیف: نخواهمقافیه: ـددیوان شمس

من جز احد صمد نخواهم

من جز ملک ابد نخواهم

واژهٔ قافیهردیف: خندهقافیه: ـددیوان شمس

امروز بت خندان می‌بخش کند خنده

عالم همه خندان شد بگذشت ز حد خنده

واژهٔ قافیهردیف: می‌کشدقافیه: ـردیوان اشعار

عشق یکسان ناز درویش و توانگر می‌کشد

این ترازو سنگ و گوهر را برابر می‌کشد