مورچهٔ خط تو، کرد چو موری مرا
کی کند ای مشک مو مور تو چندین جفا
۱روی تو با موی و خط مور و سلیمان به هم
موی تو هندو لقب مور تو طوطی لقا
۲چون به بر مه رسید مورچه بر روی تو
گر رسن مه بدید مورچه موی تو را
۳ماه از آن موی زلف تیره شود همچو مور
مشک از آن مور شب موی برد بر خطا
۴موی میانم چو مور لاجرم اندر هوات
یک یک مویم چو مور بست کمر بر وفا
۵سست‌تر از موی مور نیستمی گر ز تو
با سر مویی رسید با بر موری به ما
۶ز آرزوی موی تو هست مرا حرص مور
موی بدین مور ده تا برهد از بلا
۷چبود اگر موی تو در کف موری فتد
موی به من ده که نیست قوت موری مرا
۸گر من چون مور را دست به مویت رسید
مور کنم پیل را موی کشان در هوا
۹موی تو این مور را قوت پیلی دهد
مور ضعیف توام موی به من کن رها
۱۰کرد دلم موی تو تنگ‌تر از چشم مور
کور شود چشم مور موی تواش در قفا
۱۱سر چه کشی همچو موی از من چون مورچه
موی به موری سپار پیش سلیمان بیا
۱۲شاه محمد که مور بست نطاقش به موی
زانکه ازو مور را نیست به مویی عنا
۱۳مور نیازرد ازو یک سر موی ای عجب
زانکه به موری نداد مالش موری رضا
۱۴مور اگر بندگیش یک سر مو یافتی
موی بکندی ز سر مور شدی اژدها
۱۵مور و ملخ دیده‌ای موی شکافان به جنگ
مور و ملخ جنگ اوست موی شکاف از دغا
۱۶هر که کند کش چو موی در حق مور رهش
دانه کشد هم چو مور از سر موی آن گدا
۱۷گر به جهان در چو مور حاسد جویی چو مو
موی کشانش کند مور صفت مبتلا
۱۸ور سر مویی کشد دشمن چون مور سر
پی سپر آید چومور از سر موی از قضا
۱۹خصم که مورش شمرد زانکه چو مویی نیافت
هر بن موییش کرد خانهٔ موری فنا
۲۰ای تو سلیمان مور چند که در شرح مو
موی شکافی ز مور خوش بود اندر ثنا
۲۱قامت عطار شد در صفت موی تو
راست چو موری نحیف گوژ چو مویی دو تا
۲۲تا که بود پای مور چون سر مویی ضعیف
خصم تو را باد موی خانهٔ موریش جا
۲۳
