چو دریا شور در جانم میفکن
ز سودا در بیابانم میفکن
۱چو پرِ پشهٔ وصلت ندیدم
به پای پیل هجرانم میفکن
۲به دست خویش در پای خودم کش
به دست و پای دورانم میفکن
۳به دشواری به دست آید چو من کس
چنین از دست آسانم میفکن
۴اگر از تشنگی چون شمع مردم
به سیرابیِ طوفانم میفکن
۵به چشم او کز ابروی کمان‌کش
به دل در تیر مژگانم میفکن
۶زره چون در نمی‌پوشیم از زلف
میان تیرِ بارانم میفکن
۷چو پیچ و تاب در زلف تو زیباست
به جان تو که در جانم میفکن
۸چو پایم نیست با چوگان زلفت
چو گویی پیش چوگانم میفکن
۹چو من جمعیت از زلف تو دارم
چو زلف خود پریشانم میفکن
۱۰خط آوردی و جان می‌خواهی از من
ز خط خود به دیوانم میفکن
۱۱چو شد خاک رهت عطار حیران
به خاک راه حیرانم میفکن
۱۲
