ای آفتاب رویت از غایت نکویی
افزون ز هرچه دانی برتر ز هرچه گویی
۱گر نیکویی رویت یک ذره رخ نماید
دو کون مست گردد از غایت نکویی
۲یارب چه آفتابی کاندر دو کون هرگز
در چشم جان نیاید مثلت به خوبرویی
۳چون از کمال غیرت بر جان کمین گشایی
از خون عاشقانت روی زمین بشویی
۴عطار در ره او از هر دو کون بگذر
وانگه ز خود فنا شو گر مرد راه اویی
۵
