عمری‌ست به حیرت نفسِ سوخته رام است
این مستی آسوده ندانم ز چه جام است
۱غافل مشو ای بی‌خبر از شورشِ این بحر
آمد-شدِ امواجِ نَفَس، مرگِ پیام است
۲بی‌طاقتِ شوقیم و جبین داغ سجودی‌ست
بتخانه در این راه چه و کعبه کدام است
۳چون غنچه به هر عطسهٔ بیجا مده از دست
زان گُل مِی‌ِ بویی که به مینای مشام است
۴شبنم‌صفت از بس که درین باغ ضعیفیم
بر طایرِ ما بوی گلی پیچشِ دام است
۵ما بی‌بصران، نازِ معارف چه فروشیم
نورِ نظرِ شب‌پره‌ها، ظلمتِ شام است
۶از چاکِ دل و داغ جگر چاره ندارد
آن کس که به عالم چو نگین طالبِ نام است
۷هرچند همه شعله تراود ز لبِ شمع
در مکتبِ ما صاحبِ یک مصرعِ خام است
۸بی‌تابِ فنا آن همه کوشش نپسندد
آسودگی از جادهٔ بِسمِل دو سه گام است
۹گردون نه همین سنگ به مینای دل انداخت
آن رنگ که نشکست در این باغ کدام است
۱۰بیدل اگر آگه شوی از علم خموشی
تحصیل‌ِ کمالِ تو به یک حرف تمام است
۱۱
