آن زمان کو زلف را سر می‌برد
از صبا پیوند عنبر می‌برد
۱در غم زنجیر مشکینش فلک
هر زمان زنجیر دیگر می‌برد
۲در جمال روی او نظارگی
دست را حالی به خنجر می‌برد
۳پس عجب نی گر رگ ایمان ما
نیش آن مژگان کافر می‌برد
۴این عجب‌تر، کان لب نوشین به لطف
گردنان را سر به شکر می‌برد
۵گفت خاقانی نه مرد درد ماست
زین بهانه آبش از سر می‌برد
۶
