ای مر تو را گرفته بت خوش‌زبان زبون،
تو خوش بدو سپرده دل مهربان ربون
۱اندر حریم می نکند جان تو قرار
تا ناوری دل از حرم دلبران برون
۲برگیر دل ز بلخ و بنِه تن ز بهر دین
چون من غریب و زار به مازندران درون
۳زیرا که عیب و علت کندی کاردار
سوهان علاج داند کرد و فسان فسون
۴دنیا ز من بجست، چو من دین بیافتم
طاعت همیم دارد دندان‌کَنان کنون
۵گر سر برآوری ز گریبان دین حق
با ناکسان کله زن و با خاسران سرون
۶با اهل خویش گوهر دین تو روشن است
اینجاست مانده در کف بیگانگان نگون
۷با اهل علم و مرد خردمند کن، مکن
با مردمان خس به مثل با سگان سکون
۸ناید ز چوب کژّ ستون، گر تو راستی
دین را به جز تو نیست سوی راستان ستون
۹هشیار باش و راست رو و هر سوی متاز
در جوی و جرّ جهل چو این ماهیان هیون
۱۰مغزت تهی ز علم و معده‌ت از طعام پر
هل تا چو خر کنند پر این خربطان بطون
۱۱
