هر جا حدیث خامه من بر زبان رود
بلبل چو بیضه در بغل آشیان رود
۱مرغ ز دام جسته ز دل دانه می خورد
آدم دگر چرا به ریاض جنان رود
۲هر شاخ گل خدنگ به خون آب داده ای است
خونش به گردن است که در بوستان رود
۳خوش وقت بلبلی که در ایام نوبهار
از بیضه سر برآورد وپیش از خزان رود
۴زنگار خودپرستی از آیینه غرور
از خاکبوس درگه پیر مغان رود
۵نام ونشان حلال بر آن کس که در جهان
بی نام زندگی کند وبی نشان رود
۶بر عندلیب زمزمه عشق تهمت است
ورنه چرا شمیم گل از گلستان رود
۷ایمن مشو ز فتنه آن خال دلفریب
کاین دزد خیره در نظر پاسبان رود
۸صائب به درگه که ازین آستان رود
باجبهه ای که داغ وفا خانه زاد اوست
۹
