تا چند خون زرشک تماشاییان خورم؟
دل جای دانه چند درین گلستان خورم؟
۱تا هست خون چرا می چون ارغوان خورم؟
تا دل بجا بود چه غم آب و نان خورم؟
۲صد دل حریف یک غم فیروز جنگ نیست
من چون به نیم دل غم صددودمان خورم؟
۳آخر مروت است که زاغان درین دیار
شکر خورند و من چو هما استخوان خورم؟
۴در جبهه عزیمت من نور صدق نیست
چون تیر کج مگر به غلط برنشان خورم
۵هر قطره را کنم چو صدف گوهر خوشاب
من آن نیم که آب کسی رایگان خورم
۶خون دل است از دهن جام من زیاد
من کیستم که باده چون ارغوان خورم و
۷آیینه عقیدت من صیقلی شود
هر چند خاکمال درین آستان خورم
۸درمان من ز برگ سبکبار گشتن است
زان پیشتر که سیلی باد خزان خورم
۹از سادگی به دست نوازش کنم حساب
از هر که روی دست من ناتوان خورم
۱۰درمانده ام به دست غم بی شمار خویش
آن فرصتم کجاست غم دیگران خورم؟
۱۱تا سیر می توان شدن از جان خویشتن
صائب چه لازم است غم آب و نان خورم؟
۱۲
