چه ثمر می‌دهد آن دل که نه آبش کردی؟
به کجا می‌رسد آن پا که به خوابش کردی؟
۱نگهی را که کمندِ گهرِ عبرت بود
تو ز کوته‌نظری خرجِ کتابش کردی
۲خارِ پیراهنِ آرام بود عارف را
مژه‌ای را که تو شیرازهٔ خوابش کردی
۳دیده‌ای را که ازو خوشهٔ گوهر می‌ریخت
آنقدر گریه نکردی که سرابش کردی
۴دل که قندیلِ حرم بود ز روشن‌گوهری
در خرابات مغان جامِ شرابش کردی
۵سرِ آزاده که از مغزِ خرد بود سمین
تو ز غفلت ز هوا پُر چو حبابش کردی
۶دلِ بیدار که شمعِ سرِ بالینِ تو بود
تو ز افسانه چو اطفال به خوابش کردی
۷میِ تلخی که گوارایی ازو می‌زد موج
تو ز ابروی تُرُش پا به رکابش کردی
۸نفسْ را کردی از اندیشهٔ فردا فارغ
خود‌حسابانه‌گر امروز حسابش کردی
۹هر که چون کوزهٔ لب‌بسته لب از خواهش بست
در خراباتِ مغان پُر میِ نابش کردی
۱۰دلِ هر کس که به شوقِ تو برید از دو جهان
بستر از آتشِ سوزان چو کبابش کردی
۱۱بود آیینهٔ صد شاهدِ غیبی صائب
دیده‌ای را که سراپردهٔ خوابش کردی
۱۲
