جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهردیف: که تو داریقافیه: ـادیوان اشعار

هرگز نبود سرو به بالا که تو داری

یا مه به صفای رخ زیبا که تو داری

واژهٔ قافیهردیف: پیداقافیه: ـرغزلیات

جرم آدم چه اثر داشت که از منفعلی

گشت در مزرع گندم همه دختر پید‌ا

واژهٔ قافیهردیف: نزدی چراقافیه: ـمغزلیات

به متاع قافلهٔ هوس چو نماند الفت پیش و پس

دم‌ نقد مفت تو بود و بس‌، دو سه‌ روز کم نزدی‌ چر‌ا

هم‌قافیهردیف: راقافیه: ـاغزلیات

اگر آن تُرکِ شیرازی به‌‌ دست‌ آرَد دلِ ما را

به خال هِندویَش بَخشَم سَمَرقند و بُخارا را

هم‌قافیهردیف: راقافیه: ـاغزلیات

صبا به لُطف بگو آن غزالِ رَعنا را

که سَر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

هم‌قافیهردیف: گرفته استقافیه: ـااشعار منتسب

غمش تا در دلم مَأوا گرفته است

سرم چون زلف او سودا گرفته است

هم‌قافیهردیف: بردقافیه: ـااشعار منتسب

هوس باد بهارم به سوی صحرا برد

باد بوی تو بیاورد و قرار از ما برد

هم‌قافیهردیف: باشدقافیه: ـاقطعات

به سمع خواجه رسان ای ندیم وقت‌شناس

به خلوتی که در او اجنبی صبا باشد

هم‌قافیهردیف: مپرسقافیه: ـااشعار منتسب

جانا تو را که گفت که احوال ما مپرس

بیگانه گرد و قصهٔ هیچ آشنا مپرس

هم‌قافیهردیف: افتدقافیه: ـااشعار منتسب

گر زلف پریشانت در دست صبا افتد

هر جا که دلی باشد در دام بلا افتد

هم‌قافیهردیف: چه حاجت استقافیه: ـاغزلیات

خلوت گُزیده را به تماشا چه حاجت است

چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

هم‌قافیهردیف: نیستقافیه: ـاغزلیات

کس نیست که افتادهٔ آن زلفِ دوتا نیست

در رهگذرِ کیست که دامی ز بلا نیست