جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـشاندیوان شمس

هَمیان چه می‌نهی به امانت به مفلسان؟

پا را چه می‌نهی تو به دندان ِ گُربه‌شان

واژهٔ قافیهقافیه: ـشاندیوان اشعار

هر یک از ماهوشان مظهر شأن دگرند

شأن آن شاهد جان جلوه‌گری از همه‌شان

واژهٔ قافیهقافیه: ـانقصاید

ای خسرو منیع جناب رفیع قدر

وی داور عظیم مثال رفیع‌ شان

واژهٔ قافیهردیف: توستقافیه: ـاندیوان اشعار

ای کآب زندگانی من در دهان توست

تیر هلاکِ ظاهر من در کمان توست

واژهٔ قافیهردیف: تو نیستقافیه: ـاندیوان اشعار

دل نمانده‌ست که گوی خم چوگان تو نیست

خصم را پای گریز از سر میدان تو نیست

واژهٔ قافیهقافیه: ـاندیوان اشعار

پادشاهان دگر شوکت ز شاهی یافتند

پادشاهی از شکوه ذاتی او یافت شان

واژهٔ قافیهقافیه: ـاندیوان اشعار

آنچنان کز معنی سنجیده یابد لفظ قدر

پادشاهی از شکوه ذاتی او یافت شان

واژهٔ قافیهردیف: دیگرستقافیه: ـاندیوان اشعار

خط را به دور عارض او شان دیگرست

هر مور ازین سپاه سلیمان دیگرست

واژهٔ قافیهردیف: آدم استقافیه: ـاندیوان اشعار

عرش بلند مرتبه بنیان آدم است

خورشید عقل، شمسه ایوان آدم است

واژهٔ قافیهردیف: خط اوستقافیه: ـاندیوان اشعار

تنها نه همین ماه به فرمان خط اوست

خورشید هم از حلقه به گوشان خط اوست

واژهٔ قافیهردیف: نشدقافیه: ـاندیوان اشعار

روی یوسف تا کبود از سیلی اخوان نشد

همچو روی نیل بر مصرش روان فرمان نشد

واژهٔ قافیهردیف: من باشدقافیه: ـاندیوان اشعار

کیم من تا سلیمان میهمان خوان من باشد؟

دل خود می خورد موری اگر مهمان من باشد