بخش
دفتر دوم مولانا
این بخش از «مثنوی معنوی» مولانا است و ۱۱۵ مورد منتشرشده دارد (مثنوی ۱۱۵).
- مورد منتشرشده
- ۱۱۵
- صفحه
- ۸
ترتیب: صعودی · نزولی
- ۹۷بخش ۹۷ - دعوی کردن آن شخص کی خدای تعالی مرا نمی‌گیرد به گناه و جواب گفتن شعیب علیه السلام مروراآن یکی می‌گفت در عهد شعیبکه خدا از من بسی دیدست عیبخواندن شعر ‹
- ۹۸بخش ۹۸ - بقیهٔ قصهٔ طعنه زدن آن مرد بیگانه در شیخآن خبیث از شیخ می‌لایید ژاژکژنگر باشد همیشه عقل کاژخواندن شعر ‹
- ۹۹بخش ۹۹ - گفتن عایشه رضی‌الله عنها مصطفی را علیه‌السلام کی تو بی مصلی به هر جا نماز می‌کنی، چونست؟عایشه روزی به پیغامبر بگفتیا رسول‌الله تو پیدا و نهفتخواندن شعر ‹
- ۱۰۰بخش ۱۰۰ - کشیدن موش مهار شتر را و معجب شدن موش در خودموشکی در کفْ مهارِ اشتریدر ربود و شد روان او از مُریخواندن شعر ‹
- ۱۰۱بخش ۱۰۱ - کرامات آن درویش کی در کشتی متهمش کردندبود درویشی درون کشتییساخته از رخت مردی پشتییخواندن شعر ‹
- ۱۰۲بخش ۱۰۲ - تشنیع صوفیان بر آن صوفی کی پیش شیخ بسیار می‌گویدصوفیان بر صوفیی شنعه زدندپیش شیخ خانقاهی آمدندخواندن شعر ‹
- ۱۰۳بخش ۱۰۳ - عذر گفتن فقیر به شیخپس فقیر آن شیخ را احوال گفتعذر را با آن غرامت کرد جفتخواندن شعر ‹
- ۱۰۴بخش ۱۰۴ - بیان دعویی که عین آن دعوی گواه صدق خویش استگر تو هستی آشنای جان مننیست دعوی گفت معنی‌لان منخواندن شعر ‹
- ۱۰۵بخش ۱۰۵ - سجده کردن یحیی علیه السلام در شکم مادر مسیح را علیه السلاممادر یحیی به مریم در نهفتپیشتر از وضع حمل خویش گفتخواندن شعر ‹
- ۱۰۶بخش ۱۰۶ - اشکال آوردن برین قصهابلهان گویند کین افسانه راخط بکش زیرا دروغست و خطاخواندن شعر ‹
- ۱۰۷بخش ۱۰۷ - جواب اشکالاین بداند کانک اهل خاطرستغایب آفاق او را حاضرستخواندن شعر ‹
- ۱۰۸بخش ۱۰۸ - سخن گفتن به زبان حال و فهم کردن آنماجرای شمع با پروانه توبشنو و معنی گزین ز افسانه توخواندن شعر ‹
- ۱۰۹بخش ۱۰۹ - پذیرا آمدن سخن باطل در دل باطلانگفت اینک راست پَذْرُفتم به جانکَژ نماید راست در پیش کَژانخواندن شعر ‹
- ۱۱۰بخش ۱۱۰ - جستن آن درخت کی هر که میوهٔ آن درخت خورد نمیردگفت دانایی برای داستانکه درختی هست در هندوستانخواندن شعر ‹
- ۱۱۱بخش ۱۱۱ - شرح کردن شیخ سِرّ آن درخت با آن طالب مقلدبود شیخی عالمی قطبی کریماندر آن منزل که آیس شد ندیمخواندن شعر ‹
- ۱۱۲بخش ۱۱۲ - منازعت چهار کس جهت انگور کی هر یکی به نام دیگر فهم کرده بود آن راچار کس را داد مردی یک درمآن یکی گفت این به انگوری دهمخواندن شعر ‹