از غم گم کرده راهان فارغ است
هر که صائب شد به منزل ناپدید
۱شش جهت راه است ومنزل ناپدید
دشت هموارست ومحمل ناپدید
۲ز اشتیاق آب دریا ماهیان
خاک می لیسند وساحل ناپدید
۳برگ برگ این گلستان همچوگل
جمله تن گوشند وقایل ناپدید
۴شد ز خون بی دریغ کشتگان
خاک اطلس پوش وقاتل ناپدید
۵عاقلان چون عهد دیوانگان
جمله در بند وسلاسل ناپدید
۶در دل هر ذره آن خورشید هست
شد ترا آیینه در گل ناپدید
۷رست چون پرگار از سرگشتگی
هر که شد در نقطه دل ناپدید
۸می شمارند این گروه ساده لوح
خویش را صاحبدل ودل ناپدید
۹
