جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـستنددیوان اشعار

ز آشنایی مردم کناره کن صائب

که از سیاهی دلْ بیشتر سیه‌مست‌اند

واژهٔ قافیهردیف: ای رسولقافیه: ـاننددیوان اشعار

عهد فرزندانت را تعویذ گردن کرده‌اند

تا بدان ز ابلیس دور اندر امانند، ای رسول

واژهٔ قافیهقافیه: ـننددیوان شمس

ز بس که خرقه گرو برد پیر باده فروش

کنون به کوی خرابات جمله بوالحسن اند

واژهٔ قافیهردیف: دیده‌اندقافیه: ـوشمغزلیات

حاضران از دور چون محشر خروشم دیده‌اند

دیده‌ها باز است لیک از راه گوشم دیده‌اند

واژهٔ قافیهردیف: ندیده‌اندقافیه: ـردشغزلیات

در عشق آنکه قابل دردش ندیده‌اند

حیزی‌ست کز قلمرو مردش ندید‌ه اند

واژهٔ قافیهقافیه: ـندغزلیات

دَر نَظَربازیِ ما، بی‌خَبَران، حِیْران‌اَنْد

مَن، چُنینم که نِمودَم؛ دِگَر ایشان دانَنْد

واژهٔ قافیهردیف: کنقافیه: ـنددیوان شمس

جانا بیار باده و بختم بلند کن

زان حلقه‌های زلف دلم را کمند کن

واژهٔ قافیهردیف: بسته اندقافیه: ـاردیوان اشعار

جمعی که دل به طره طرار بسته اند

اول کمر به رشته زنار بسته اند

واژهٔ قافیهردیف: نبسته اندقافیه: ـرادیوان اشعار

مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اند

بر سینه راه فیض هوا رانبسته اند

واژهٔ قافیهردیف: داده اندقافیه: ـاردیوان اشعار

جمعی که بوسه بر قدم دار داده اند

چون نقطه اختیار به پرگار داده اند

واژهٔ قافیهردیف: کرده اندقافیه: ـاردیوان اشعار

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

بالین و بستر از گل بی خار کرده اند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

نفس و هوا خالقا کشت به صد ناخوشیم

باز رهانم از آنک دست خوشم کرده‌اند