جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـفکنددیوان اشعار

سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکند

شاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

سعدی اگر عاقلی عشق طریق تو نیست

با کف زورآزمای پنجه نشاید فکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان شمس

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

زانک بلندت کند تا بتواند فکند

واژهٔ قافیهردیف: کنقافیه: ـنددیوان شمس

جانا بیار باده و بختم بلند کن

زان حلقه‌های زلف دلم را کمند کن

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

بر سر دست دعاست روی به هر جا کند

ابر که بر خار و خس سایه رحمت فکند

واژهٔ قافیهردیف: آخر کارقافیه: ـنددیوان اشعار

ناله‌ای از ته دل کرد سپند آخر کار

سوخت خود را و برون خوست ز بند آخر کار

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

زانکه بلندی دهد، تا بتواند فکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

به بوستان ولایت کهن درخت بلند

که عمرها به سر اهل فقر سایه فکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

آمدم تا فکنی سایه لطفم بر سر

سرو بالای تو چون سایه ام از پای فکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

باغبان می خواست برد شاخی از سرو بلند

دید کو ماند به قدت اره در نرمی فکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

تا سگان کوی او روزی به من پهلو نهند

زیر دیوارش چو سایه خویش را خواهم فکند

واژهٔ قافیهقافیه: ـنددیوان اشعار

آن که تف بر آینه افکند چون در آینه

دید روی زشت خود تف هم به روی خود فکند