جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۲۰ نتیجه برای «عالم» با فیلتر مولانا، قصیده · صفحهٔ ۱ از ۲
- غزل شمارهٔ ۷۰۳ جلال الدین محمد مولویوان را که مدد از اندرونستزین عالم بی‌مدد نترسد
- غزل شمارهٔ ۲۷۲۸ جلال الدین محمد مولویاین هر دو در آب جان دهن خشکدر عالم پر ز خویش خالی
- غزل شمارهٔ ۶۶۰ جلال الدین محمد مولویبیار آن باده حمرا و دردهکز احمر عالم اخضر می‌توان کرد
- غزل شمارهٔ ۱۹۰۴ جلال الدین محمد مولویامان هر دو عالم عاشقان راستچنین بودند وقت آفریدن
- غزل شمارهٔ ۲۱۲۰ جلال الدین محمد مولویدگربار آفتاب اندر حمل شدبخندانید عالم را چو گلشن
- غزل شمارهٔ ۲۱۸۱ جلال الدین محمد مولویهمه عالم دهان خشکند و تشنهغذای جمله را داده تمام او
- غزل شمارهٔ ۲۶۳۰ جلال الدین محمد مولویعالم همه پرغصه و آن نرگس مخمورفارغ ز بدایات و نهایات افندی
- غزل شمارهٔ ۲۰۰ جلال الدین محمد مولویما را ز شهر روح چنین جذب‌ها کشیددر صد هزار منزل تا عالم فنا
- غزل شمارهٔ ۱۰۴۸ جلال الدین محمد مولویاز آن آتش بروییدست گلزارو زان گلزار عالم‌های دل زار
- غزل شمارهٔ ۱۱۳۴ جلال الدین محمد مولویوگر دهی تو به عادت دهش که روپوشستچه روی پوشی زان کوست عالم الاسرار
- غزل شمارهٔ ۱۷۹۴ جلال الدین محمد مولویگفتند ای زاغ عدو آن آب بازآید به جوعالم شود پررنگ و بو همچون جنان همچون جنان
- غزل شمارهٔ ۱۹۶۶ جلال الدین محمد مولویخمخانه لم یزل جوشیده زان می کز کفشگشته ویرانه به عالم در هزاران خاندان