جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـانقصاید

شد عرصهٔ زمین چو بساط ارم جوان

از پرتو سعادت شاه جهان‌ستان

واژهٔ قافیهردیف: گیردقافیه: ـانقصاید

سپیده‌دم که صبا بوی لطف جان گیرد

چمن ز لطف هوا نکته بر جنان گیرد

واژهٔ قافیهردیف: ابروقافیه: ـانغزلیات

مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان‌ابرو

جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو

واژهٔ قافیهردیف: راقافیه: ـاندیوان شمس

تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را

تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را

واژهٔ قافیهردیف: آمدندقافیه: ـاندیوان شمس

از سوی دل لشکر جان آمدند

لشکر پیدا و نهان آمدند

واژهٔ قافیهردیف: ای جانقافیه: ـاندیوان شمس

دروازه هستی را جز ذوق مدان ای جان

این نکته شیرین را در جان بنشان ای جان

واژهٔ قافیهقافیه: ـاندیوان شمس

ای رخ خندان تو مایه صد گلستان

باغ خدایی درآ خار بده گل ستان

واژهٔ قافیهردیف: رفتیقافیه: ـاندیوان شمس

به عاقبت بپریدی و در نهان رفتی

عجب عجب به کدامین ره از جهان رفتی

واژهٔ قافیهقافیه: ـاندیوان اشعار

چون گذارد پا به عزم صید بر چشم رکاب

با خدنگ دل شکاف و با سنان جان ستان

واژهٔ قافیهقافیه: ـاندیوان اشعار

نگاه کج نتوانند سوی ایران کرد

ز بیم تیغ کجش خسروان ملک ستان

واژهٔ قافیهردیف: کن خود راقافیه: ـاندیوان اشعار

چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود را

بر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را

واژهٔ قافیهردیف: نیست مراقافیه: ـاندیوان اشعار

رنگی از لاله عذاران جهان نیست مرا

بهره جز داغ ازین لاله ستان نیست مرا