جست‌وجو در اشعار

واژهٔ قافیهقافیه: ـممواعظ

ز سوز سینهٔ فریاد خوانان

چنان پرهیز کردندی که از سم

واژهٔ قافیهقافیه: ـمدیوان شمس

کی روید از این صحرا جز لقمه پرصفرا

کی تازد بر بالا این مرکب پشمین سم

واژهٔ قافیهقافیه: ـمدیوان شمس

در کفش خاک مومی سازدش زنگ و رومی

سازدش باز و بومی سازدش شکر و سم

واژهٔ قافیهردیف: استقافیه: ـمدیوان اشعار

درج لعلت دلگشای مردم است

عکس ماهت رهنمای انجم است

واژهٔ قافیهردیف: کندقافیه: ـمقطعه‌ها

فرمانروای شرق که عمرش دراز باد

می‌خواست زحمت من درویش کم کند

واژهٔ قافیهقافیه: ـمدیوان اشعار

دارد از زخم توسن قهرت

هم ز دندان نشان و هم از سم

واژهٔ قافیهردیف: استقافیه: ـمدیوان اشعار

رخشنده جرم خور که بر این سبز طارم است

قندیل گورخانه شاهان عالم است

واژهٔ قافیهردیف: برخاستقافیه: ـمدیوان اشعار

باز عید آمد و مهر از دهن خم برخاست

داد ساقی می و مطرب به ترنم برخاست

واژهٔ قافیهقافیه: ـمدیوان اشعار

به راه رخش تو سر پر خمار افتاده

بود خمار مرا بشکند به کاسه سم

واژهٔ قافیهقافیه: ـمدیوان اشعار

مخور ای کودک بی تجربه زین حلوا

که شد آمیخته با روغن و شهدش سم

واژهٔ قافیهردیف: کرده‌اندقافیه: ـمدیوان اشعار

با بنفشه، لاله گفت ای بیخبر

طرف گلشن را منظم کرده‌اند

واژهٔ قافیهردیف: داردقافیه: ـمغزلیات

شکوه مفلسی ما را به خاموشی علم دارد

سفالین ‌کوس ‌درویشان ز بس‌ خشک است ‌نم د‌ارد