جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۱۸٬۰۰۳ نتیجه برای «دم» · صفحهٔ ۱٬۱۶۷ از ۱٬۵۰۱
- غزل شمارهٔ ۳۶۸۲ صائبز شورچشمی ادبار غافل افتاده استسبکسری که به اقبال شادمان گردد
- غزل شمارهٔ ۳۶۹۳ صائبفغان که آدمی از پیش پای خود، آگاهبه روشنایی شمع مزار می گردد
- غزل شمارهٔ ۳۷۲۲ صائبهزار حیف که در دودمان عشق نماندکسی که خانه زنجیر را بپا دارد!
- غزل شمارهٔ ۳۷۲۵ صائبز بس که محو شدم در نظاره قاتلنشد که زخم من از تیغ آب بر دارد
- غزل شمارهٔ ۳۷۴۸ صائبز چشم شوخ بتان مردمی مدار طمعکجا غزال حرم مشک ناب می دارد؟
- غزل شمارهٔ ۳۷۷۳ صائبز خشکسال نگردد دهان گوهر خشکفلک به مردم روشن گهر چه خواهد کرد؟
- غزل شمارهٔ ۳۷۷۹ صائبز فیض مقدم عباس شاه ثانی بودکه نوبهار جهان روی در صفاهان کرد
- غزل شمارهٔ ۳۷۸۸ صائبقدم به خانه زین تا ز دوش خاک نهادهزار خانه ازان نی سوار رفت به گرد
- غزل شمارهٔ ۳۸۰۶ صائبچه اشک پاک توانی ز چشم مردم کرد؟ترا که دست به نقش و نگار می لرزد
- غزل شمارهٔ ۳۸۲۳ صائبز داغ نیست دل دردمند من خالیکه شمع از سر بیمار برنمی خیزد
- غزل شمارهٔ ۳۸۴۹ صائبچه لازم است کنی تلخ عیش برمردمکنون که شربت بیمار می توانی شد
- غزل شمارهٔ ۳۸۵۴ صائببه کیش خودشکنان آدم تمام آن استکه وقت عرض هنر پرده دار خود باشد