جست‌وجو در اشعار
برای عبارت دقیق، آن را میان «گیومه» یا "نقل‌قول" بگذارید. اعراب، ی/ي، ک/ك و نیم‌فاصله در جست‌وجو مهم نیستند.
پالایش بر پایهٔ شاعر، قالب و اثر
۱۹٬۶۵۱ نتیجه برای «دو» · صفحهٔ ۹۴۱ از ۱٬۶۳۸
- غزل شمارهٔ ۸۴۷ جلال الدین محمد مولویآن شیر خویش بر ما جلوه کند چو آهوما را به این فریب او تا بیشه می‌دواند
- غزل شمارهٔ ۸۴۹ جلال الدین محمد مولویآنها نهفتگانند وین‌ها که اهل رازنداز رنگ همچو چنگی باری دوتات کردند
- غزل شمارهٔ ۸۵۳ جلال الدین محمد مولویمخدوم شمس دینست هم سید و خداوندکز وی زمین تبریز مشک و عبیر باشد
- غزل شمارهٔ ۸۵۴ جلال الدین محمد مولویغم ترسد و هراسد ما را نکو شناسدصد دود از او برآرم گر آتشین نباشد
- غزل شمارهٔ ۸۵۵ جلال الدین محمد مولویجان و دل فرشته جفت هوای حق شدگردون فرشتگان را زان روی مفرش آمد
- غزل شمارهٔ ۸۶۸ جلال الدین محمد مولویاز غارت فنا و اجل ایمنست و دورآن کس که رخت خویش سوی انبیا ببرد
- غزل شمارهٔ ۸۶۹ جلال الدین محمد مولویخیاط روزگار به بالای هیچ مردپیراهنی ندوخت که آن را قبا نکرد
- غزل شمارهٔ ۸۷۲ جلال الدین محمد مولویهل تا کشد تو را نه که آب حیات اوستتلخی مکن که دوست عسل وار می‌کشد
- غزل شمارهٔ ۸۷۳ جلال الدین محمد مولویمر ابر را که دوشد و آن جا که دررسدالا مگر که ابر نماید به خویش جود
- غزل شمارهٔ ۸۸۱ جلال الدین محمد مولویآه که جست آتشی خانه دل درگرفتدود گرفت آسمان آتش من یافت باد
- غزل شمارهٔ ۸۸۶ جلال الدین محمد مولویشاه که در دولتش هر طرفی شاهدیسینه گشاده به ما بهر امان آمدند
- غزل شمارهٔ ۸۹۱ جلال الدین محمد مولویزحمت سرما و دود رفت به کور و کبودشاخ گل سرخ را وقت نثاران رسید