بخش
باب سی و پنجم: در صفت روی و زلف معشوق عطار
این بخش از «مختارنامه» عطار است و ۷۶ مورد منتشرشده دارد (رباعی ۷۶).
- مورد منتشرشده
- ۷۶
- صفحه
- ۵
ترتیب: صعودی · نزولی
- ۱۷شمارهٔ ۱۷ای تُرک! دلم غاشیه بر دوش تو شدجانم ز جهان واله و مدهوش تو شدخواندن رباعی ‹
- ۱۸شمارهٔ ۱۸تا حلقهٔ آن زلف مشوّش دیدمدل را به میانه در کشاکش دیدمخواندن رباعی ‹
- ۱۹شمارهٔ ۱۹در جنب رخت چو ماه میننمایدمیگردد و میکاهد و میافزایدخواندن رباعی ‹
- ۲۰شمارهٔ ۲۰بی عشق تو زیستن دریغم آیدجز از تو گریستن دریغم آیدخواندن رباعی ‹
- ۲۱شمارهٔ ۲۱ای حسن تو درحدّ کمال افتادهشرح دهنت کار محال افتادهخواندن رباعی ‹
- ۲۲شمارهٔ ۲۲خورشید که چرخ در نکوئیش آوردگوئی که برای یافه گوئیش آوردخواندن رباعی ‹
- ۲۳شمارهٔ ۲۳ای نرگسِ صفرا زده سودائی توتر گشته و تازه پیشِ رعنائی توخواندن رباعی ‹
- ۲۴شمارهٔ ۲۴لعلت که بلای دل و دین آید همگه چون گل و گه چو انگبین آید همخواندن رباعی ‹
- ۲۵شمارهٔ ۲۵تا روی چو آفتاب جانان بفروختازحسن جهان بر مه تابان بفروختخواندن رباعی ‹
- ۲۶شمارهٔ ۲۶گل را به چمن گونهٔ رخسار تو نیستمه را به سخن لعل شکربار تو نیستخواندن رباعی ‹
- ۲۷شمارهٔ ۲۷عشق رخ تو که کیمیای خطرستاز یک جو او دو کون زیر و زبرستخواندن رباعی ‹
- ۲۸شمارهٔ ۲۸گاهی ز سرِ زلفِ سیاهت ترسمگاهی ز کمین گاهِ کلاهت ترسمخواندن رباعی ‹
- ۲۹شمارهٔ ۲۹کوثر که لبِ ترا ندیم افتادهستسر بر خطِ سبزِ تومقیم افتادهستخواندن رباعی ‹
- ۳۰شمارهٔ ۳۰ماهی که ز رخ یک سرِ مویم ننمودراهم زد و راهِ سرِ کویم ننمودخواندن رباعی ‹
- ۳۱شمارهٔ ۳۱آن ماه که سجده بُرد انجم او راتا کرد دل از دیدهٔ خود گم او راخواندن رباعی ‹
- ۳۲شمارهٔ ۳۲بی لعلِ لبش شکرستان میچکنمبی ماهِ رخش زحمتِ جان میچکنمخواندن رباعی ‹