بخش
غزلیات صائب
این بخش از «دیوان اشعار» صائب است و ۶٬۹۹۵ مورد منتشرشده دارد (غزل ۶٬۹۶۴، مثنوی ۳۱).
- مورد منتشرشده
- ۶٬۹۹۵
- صفحه
- ۴۳۸
ترتیب: صعودی · نزولی
پالایش بر پایهٔ وزن
- ۲٬۰۹۷غزل شمارهٔ ۲۰۹۷بتوان به آه کام دل از آسمان گرفتزور کمان به گرمی آتش توان گرفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۰۹۸غزل شمارهٔ ۲۰۹۸دل را ز ما به حسن ادا می توان گرفتزاندک توجهی دل ما می توان گرفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۰۹۹غزل شمارهٔ ۲۰۹۹کام از جهانِ دون به هوس می‌توان گرفتاین شهد ریزه را به مگس می‌توان گرفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۰غزل شمارهٔ ۲۱۰۰چون گوشه کلاه به پروانه نشکنم؟داغ از میان سوختگان دست من گرفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۱غزل شمارهٔ ۲۱۰۱دل رفته رفته رنگ لب لعل او گرفتزین باده، رنگ کوه بدخشان سبو گرفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۲غزل شمارهٔ ۲۱۰۲از زلف اگر نه حسن تو زنجیر می گرفتاین دل رمیده را به چه تدبیر می گرفت؟خواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۳غزل شمارهٔ ۲۱۰۳گر در میان هوا چو حبابت نمی گرفتدریا به هیچ و پوچ حسابت نمی گرفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۴غزل شمارهٔ ۲۱۰۴از نوبهار روی زمین خشک و تر شکفتاین باغ را ببین که چه در یکدگر شکفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۵غزل شمارهٔ ۲۱۰۵تنها نه اشک راز مرا جسته جسته گفتغماز رنگ هم به زبان شکسته گفتخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۶غزل شمارهٔ ۲۱۰۶از حد گذشت وقت سحر آرمیدنتپستان صبح خشک شد از نامکیدنتخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۷غزل شمارهٔ ۲۱۰۷ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداختپیش رخت از هاله مکرر سپر انداختخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۸غزل شمارهٔ ۲۱۰۸زلف تو کشاکش به رگ جان من انداخترخسار تو اخگر به گریبان من انداختخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۰۹غزل شمارهٔ ۲۱۰۹زان خانه برانداز که از خانه زین خاستچندان ز جهان گرد برآمد که زمین خاستخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۱۰غزل شمارهٔ ۲۱۱۰در چشم غلط بین نبود وضع جهان راستچون جوی بود کج، نرود آب روان راستخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۱۱غزل شمارهٔ ۲۱۱۱جمعیت اسباب، حجاب نظر ماستهر کس که شود رهزن ما، راهبر ماستخواندن شعر ‹
- ۲٬۱۱۲غزل شمارهٔ ۲۱۱۲مستوری حسن از نظر بوالهوس ماستاین آینه رو پرده نشین از نفس ماستخواندن شعر ‹